KK - Krzak Kulturalny

Główny motyw i źródło dramatu bohaterki tego słuchowiska zawarte jest już w jego tytule. „Miłooościii” Tomasza Mana to krzyk bezsilności bohaterki wobec uczuciowej oschłości partnera, wołanie o miłość. Od lewej: Tomasz Man, Andrzej Brzoska, Kamilla Baar, Dawid Ogrodnik. Fot. Tomasz Man Dwójka bohaterów, ona i on, nie padają w audycji ich imiona. On studiuje w wielkim mieście, mieszka w akademiku, właśnie przyjechał do niej w odwiedziny do niewielkiego miasta, skąd mieli wyjechać, by żyć w jakiejś metropolii. Są razem już pięć lat. Niestety, rok temu stracili swoją nienarodzoną córeczkę. Ona nie potrafi pokonać traumy z tym związanej, wciąż słyszy płacz dziecka, czyta mu książeczki. Szuka w nim oparcia, choć przeczuwa, że on od niej odejdzie. Dlatego też przypomina mu moment, gdy się poznali, wspomina radosne wakacje spędzone w Paryżu, przywołuje nacechowane erotyzmem momenty intymne... Stara się mu ze wszystkich sił przypodobać, wzbudzić jego uczucie. On siedzi daleko od niej, jak ...

Pamiętam, choć od tamtego momentu minęły już cztery dekady z naddatkiem, jak na zajęciach z literatury powszechnej mówiliśmy, iż jednym z ulubionych motywów Henryka Ibsena, norweskiego dramaturga jest problem prawdy i jej oddziaływania na losy zwykłego człowieka. Dotyczyło to jego bodaj najbardziej znanego dramatu, jakim jest „Dzika kaczka”, ale i „Upiory”, pokazane w wersji 3.0 w Teatrze Telewizji 20 stycznia 2025 roku, a wyreżyserowane przez Annę Augustynowicz. Scena zbiorowa. Fot. Waldemar Kompałą/TVP Zadziwiające, jak ten powstały w 1881 roku „dramat rodzinny w trzech aktach” przystaje do czasów współczesnych. I to bynajmniej nie ze względu na uniwersalny temat prawdy i kłamstwa. Jeśli uważnie wsłuchamy się w kwestie mówione przez aktorów (a ci zaangażowani przez Augustynowicz są przynajmniej świetni, a w każdym razie idealnie realizujący zamysł reżyserki; proszę się o tym przekonać odtwarzając spektakl na vod TVP), to kwestii pojawiających się w obecnych czasach „dosłuchamy”...

" Koniec gry”, czyli rozmowa Damiana Jankowskiego z Dawidem Ogrodnikiem wydana w formie książkowej przez Wydawnictwo MANDO trafiła w moje ręce po trzech miesiącach od daty premiery, ale lepiej późno niż wcale. Okładkę książki projektował Jakub Nowicki. Fot. materiał wydawnictwa W moim prywatnym rankingu książek o podobnym charakterze od razu trafiła ona na miejsce na podium obok „Pytań, które się nie kończą”, w których Tadeusz Sobociński rozmawia z Mają Komorowską i „Bez oklasków” (wywiad – rzeka z Janem Englertem przeprowadzony przez Kamilę Drecką). W „Końcu gry” rozmawiają ze sobą dwaj niemal równolatkowie z pokolenia lat 80. ubiegłego wieku. Damian Jankowski jest publicystą, krytykiem filmowym, związanym z „Więzią”. Dawid Ogrodnik natomiast to jeden z najznakomitszych polskich aktorów, głównie filmowych, znany z takich ról, jak „Rahim” w „Jesteś Bogiem” w reżyserii Leszka Dawida, saksofonista „Lis” w oscarowej „Idzie” Pawła Pawlikowskiego, Mateusz Rosiński w „Chce się ż...