KK - Krzak Kulturalny

Wikipedia określa traumę transgeneracyjną zwaną też międzypokoleniową jako „zjawisko polegające na nieświadomym przekazywaniu skutków ciężkich, nieprzepracowanych doświadczeń traumatycznych (np. wojen, represji, strat) z pokolenia na pokolenie”. Od lewej: Grażyna Barszczewska, Ewa Konstancja Bułhak, Sara Lityńska. Fot. Piotr Podlewski/Polskie Radio To definicja zbieżna z tą, którą podaje jedna z bohaterek słuchowiska „Nasze końce świata” napisanego i wyreżyserowanego przez Agatę Biziuk , które miało swoją prapremierę na żywo w sopockim Teatrze Atelier im. Agnieszki Osieckiej podczas tegorocznego XXV Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji Polskiej „Dwa Teatry”. 1 sierpnia Program Trzeci Polskiego Radia wyemitował ją w paśmie Teatralnej Sceny Trójki . Zjawisko traumy generacyjnej przedstawia Agata Biziuk na przykładzie trzech bohaterek: babci Ireny, która przybywa na rozmowę z córką Katarzyną i wnuczką Marią z zaświatów. Punktem wyjścia są pretensje zgłaszane przez najmłodsz...

Pięć nowych produkcji zaprezentuje w sezonie 2026/2027 Metropolitan Opera w Nowym Jorku. Pierwsza z nich będzie miała swoją premierę już 22 września.  To właśnie tego dnia na deskach tego jednego z najważniejszych teatrów operowych świata debiutująca w Met Louisa Proske przedstawi swoją wersję „Makbeta” Giuseppe Verdiego na motywach tragedii Williama Szekspira. Metropolitan Opera. Fot. Piotr Krzak Za pulpitem dyrygenckim stanie dyrektor muzyczny placówki, Yannick Nézet-Séguin. W opętaną żądzą władzy parę wcielą się: baryton Quinn Kelsey i norweska sopranistka Lise Davidsen. Obsadę uzupełniają tenor Freddie De Tommaso (wymiennie z Rafaelem Davilą) jako bohaterski Macduff i bas-baryton Ryan Speedo Green jako przyjaciel Makbeta, który stał się ofiarą Banka. Scenografię przygotował Jon Bausor, a kostiumy zaprojektował Montana Levi Blanco. Niecały miesiąc później (19 października) będzie miała kolejna premiera – „Lincoln w Bardo” . To operowa wersja nagrodzonej Nagrodą Bookera powieści ...

Dziwić może fakt, iż Aleksander Bardini, powszechnie uważany za wybitnego reżysera, pedagoga i aktora, autorytet w dziedzinie sztuki teatralnej, dla wielu wręcz mistrz, doczekał się solidnej biografii dopiero 31 lat po śmierci. Okładka książki. Fot. Wydawnictwo Czytelnik A tą wyjątkową postacią zajął się Grzegorz Kozak , utożsamiany bardziej z dziennikarstwem newsowym niż z publicystyką kulturalną, choć kilka lat temu napisał też biografię innej wybitnej osobowości teatralnej, Zygmunta Hübnera. Sam Grzegorz Kozak przyznaje na pierwszych stronach, iż nie jest krytykiem teatralnym ani filmowym, dlatego w swojej pracy nie będzie próbował dokonać fachowej analizy dorobku twórczego bohatera książki – w tym zakresie będzie obficie korzystał z opracowań znawczyń dokonań Bardiniego, Barbary Osterloff i Małgorzaty Komorowskiej. Sam zaś skupi się na drodze życiowej, zawodowej i wszelkiego rodzaju innych aktywnościach Profesora, jak powszechnie nazywany był Aleksander Bardini . Interesującym pomy...