Limboski jako pisarz i piosenkarz w ostrowieckiej Miejskiej Bibliotece Publicznej
Michał Limboski, a właściwie używający tego pseudonimu Michał Piotr Augustyniak był gościem Miejskiej Biblioteki Publicznej w Ostrowcu Świętokrzyskim w piątek, 13 listopada 2026 roku. Nie tylko śpiewał piosenki, ale również rozmawiał o swoim życiu i twórczości.
![]() |
| Michał Limboski i Damian Piwowarczyk. Fot. Krzysztof Krzak |
Urodzony w Wałczu piosenkarz, gitarzysta i autor tekstów jest w zasadzie muzycznym samoukiem. Tylko pół roku kształcił się w pilskiej szkole muzycznej, którą porzucił dla czynnego grania bluesa. Studiował teatrologię. W czasie studiów otrzymał ksywkę „Limbo”. Taką też nazwę nadał swojemu pierwszemu zespołowi, z którym nagrał płytę „Czarny kolczyk”. W 2011 roku z formacją Blamed wziął udział w II edycji programu „Must Be The Music. Tylko Muzyka”, dochodząc – podobnie jak Ania Karwan – do półfinału. Po rozpoczęciu kariery solowej zamienił pseudonim w polskobrzmiące nazwisko z końcówką – ski.
Dziś w dorobku fonograficznym Limboskiego znajduje się 12 płyt, w tym ostania wydana w ubiegłym roku zatytułowana „Wieloryb”. Wydał też w dużym stopniu autobiograficzną książkę zatytułowaną „Wieloryby nie kłamią. Eseje filozoficzne”, która dała też tytuł spotkaniu autorsko – muzycznemu w ostrowickiej bibliotece miejskiej.
![]() |
| Fragment dorobku Limboskiego. Fot. Krzysztof Krzak |
Wieczór ów podzielony został na dwie nierówne części – w pierwszej Michał Limboski odpowiadał na pytania prowadzącego rozmowę psychologa i psychotraumatologa Damiana Piwowarczyka. Pytania dotyczyły w większości treści zawartej w książce, szczególnie wątku związanego z czasową emigracją twórcy do Berlina i jego pracy na budowie oraz w brytyjskiej szkole muzycznej. Szybko dość okazało się, że Michał Limboski dobrym twórcą nie jest. W odpowiedziach gubił wątki, zapominał o czym mówił, jakie padło pytanie, jakby w ogóle nie skupiał się na zadawanych pytaniach, a może skupiał się na efektowności odpowiedzi, stosowaniu „uczonej” terminologii. „Niczego się nie dowiedziałam” – zwierzała mi się w szatni mocno rozczarowana kobieta w kwiecie wieku. A szkoda, bo ciekawych wątków poruszanych przez Piwowarczyka było przynajmniej kilka, na przykład ten o roli artystów w życiu społeczeństw.
![]() |
| Gra i śpiewa Michał Limboski. Fot. Krzysztof Krzak |
W części drugiej, trwającej nieco ponad pół godziny, Michał Limboski, wykonał kilka piosenek ze swojego repertuaru. Dominowały te z płyty „Wieloryb” – poza tytułową także „Słowa leczą świat”, „W kraju poetów” i dedykowane córkom: „Tajanie”,„Sutra”. I na bis "W trawie". Ciekawy głos, niesztampowa muzyka mogły się podobać (z tekstami było już nieco gorzej, ale to przypadłość większości osób śpiewających, które same bawią się w tworzenie warstwy literackiej swoich piosenek) i zaiste kilka rozentuzjazmowanych głosów domagajacych sie kontynuacji występu rozległo się w bibliotece, gdy artysta zapowiedział zakończenie spotkania (przed nim był jeszcze występ w Kielcach). Niemała grupka udała się natomiast na koncert Czerwonych Gitar.



Komentarze
Prześlij komentarz