Posty

Pan straszny, że ho ho! *

Obraz
Premiera „Pana Hoho” Witolda Dulęby w warszawskim Teatrze Polonia odbyła się blisko cztery lata temu i powszechnie spektakl odczytywany był jako aluzja do prezesa rządzącej wówczas partii. Mimo zmian, które zaszły od tamtego czasu, przedstawienie w reżyserii Krzysztofa Dracza i z nim w roli tytułowej wciąż znakomicie rezonuje z tym, co dzieje się na szczytach władzy, zwłaszcza tej rezydującej w pałacu przy Krakowskim Przedmieściu. Pola Błasik, Hanna Śleszyńska i Krzysztof Dracz. Fot. Robert Jaworski/Teatr Polonia w Warszawie Mogli się o tym przekonać nie tylko widzowie, którzy 28 stycznia 2026 roku przybyli do teatru na Marszałkowskiej, ale także uczestnicy internetowej transmisji online. Było to możliwe dzięki realizacji przez Teatr Polonia idei kultury bez barier – dostępnej, otwartej i włączającej, wspieranej ze środków Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności. Główny bohater wynajmuje pokój w mieszkaniu Almacji Lenert wraz z dwojgiem innych współlokatorów: Me...

Lizanie na ekranie *

Obraz
Gdyby ktoś chciał zobaczyć, jak koncertowo można spartolić – w założeniu – artystyczną wypowiedź na społecznie istotny temat, powinien obejrzeć „Punkty tkliwe” Karo(liny) Szczypek w reżyserii Marka Leszczewskiego. Po premierowej emisji w cyklu Nowa Dramaturgia Polska w TVP Kultura spektakl trafił na platformę VOD TVP.  Anna Paliga jako Dziewczyna I. Fot. Natasza Młudzik Tematem tym jest seksualność osób z niepełnosprawnościami , która od lat nie może się w Polsce doczekać systemowego rozwiązania. Wciąż pozostaje zagadnieniem wstydliwym, wręcz tabu. Jakoś nie dociera do tych, którzy „Pospolitą Rzeczą władają” , że osoby z niepełnosprawnościami mają takie same potrzeby jak „zwykli” ludzie – również w sferze intymności, erotyki i seksu. Jeśli w ogóle się o tym mówi, to najczęściej w atmosferze skandalu, sensacji lub zgorszenia. „Punkty tkliwe” Karo Szczypek dawały szansę na częściową zmianę społecznego oglądu intymnych problemów osób z niepełnosprawnościami. Szansę...

Przynajmniej o jeden dramat za dużo

Obraz
Po kontrowersyjnej premierze, jaką był „Hotel ZNP”, Teatr Telewizji zaproponował widzom bardziej tradycyjny i prostszy w przekazie „Dzień listopadowy” na podstawie opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza, który jednakowoż bardziej przypomina film telewizyjny niż spektakl teatralny, co nie powinno dziwić, zważywszy, że reżyserii podjął się debiutujący w Teatrze Telewizji Jan Kidawa-Błoński, twórca takich filmowych hitów, jak „Skazany na bluesa” czy „Różyczka”.   Olaf Lubaszenko i Ewa Wiśniewska. Fot. Waldemar Kompała/TVP „Dzień listopadowy” gościł już w Teatrze Telewizji prawie 65 lat temu, a później Edward Żebrowski zrealizował na jego podstawie film telewizyjny. Iwaszkiewicz w ogóle należy do lubianych przez reżyserów pisarzy – całkiem niedawno tenże Teatr Telewizji pokazał jego „Matkę Joannę od Aniołów”. Jest bowiem w jego twórczości wiele elementów, zwłaszcza w pokazywaniu skomplikowanych relacji międzyludzkich, które są ponadczasowe. I nawet jeśli kolejni adaptatorzy ...

Z teatru na platformę *

Obraz
Niczym efemeryda przemknął przez scenę Warszawskiej Opery Kameralnej w listopadzie ubiegłego roku „Cyrulik sewilski” Gioacchina Rossiniego w reżyserii Grzegorza Chrapkiewicza. Spektakl zagrano bodaj cztery razy i… „tyle go widzieli” (powróci w marcu w nieco zmienionej obsadzie). Rewelacyjnym pomysłem było zatem zarejestrowanie warszawskiej inscenizacji i udostępnienie jej — w dodatku nieodpłatnie! — na prestiżowej platformie OperaVision. Scena zbiorowa. Fot. Przemek Blechman/WOK Cesare Sterbini oparł libretto tej dwuaktowej opery komicznej na komedii Pierre’a Beaumarchais’go z 1775 roku pod tym samym tytułem. Opowiada ona o perypetiach hrabiego Almavivy w staraniach o zdobycie serca i ręki pięknej Rozyny. Na drodze do szczęścia staje jednak opiekun dziewczyny, doktor Bartolo, który sam zamierza poślubić swoją wychowanicę. Na pomoc hrabiemu przybywa tytułowy cyrulik (dziś powiedzielibyśmy: barber albo po prostu fryzjer) — Figaro. Podpowiada on Almavivie rozmaite sposoby d...

Belcia szuka siebie i spełnienia *

Obraz
Jeden z recenzentów przedstawienia „Hotel ZNP. Rękopis znaleziony w popielniczce” w Teatrze Nowym im. Kazimierza Dejmka napisał, że to spektakl nie dla każdego. I trudno się z nim nie zgodzić, czytając pierwsze internetowe reakcje widzów na telewizyjną premierę spektaklu wyreżyserowanego przez Kubę Kowalskiego na podstawie teatralnej adaptacji książki Izabeli Tadry, dokonanej przez Małgorzatę Maciejewską.   Maciej Kobiela i Paulina Walendziak. Fot. Natasza Młudzik Krytykujących najnowszą premierę Teatru Telewizji najbardziej uderza wulgarność spektaklu – nie tylko w sferze słownictwa, ale i zachowań bohaterów. Ktoś napisał, że „więcej piękniejszego języka polskiego można usłyszeć w wietnamskim burdelu niż w tej sztuce”, inny dosadnie nazwał spektakl „ściekiem”. Sporo jest też utyskiwań na trudność w odbiorze przekazywanych treści. Można odnieść wrażenie, że – zwłaszcza w przypadku spektakli reprezentujących stylistykę teatru postdramatycznego – przydałoby się wprowadze...

Kochać mimo wszystko? *

Obraz
Jeśli nie czytać medialnych zapowiedzi, można by pomyśleć, że "Królowa miłości" Sandry Szwarc, pokazana premierowo w Teatrze Telewizji 12 stycznia 2026 roku, w reżyserii Moniki Czajkowskiej, jest zwykłą opowieścią o problemach opiekunki z cierpiącą na chorobę Alzheimera starszą kobietą – i czekać aż do czterdziestej minuty godzinnego spektaklu na poznanie prawdy. Dominika Bednarczyk i Anna Dymna. Fot. Natasza Młudzik To wtedy bowiem okazuje się, że przyczyną zachowań Jadwigi nie jest starcza demencja, lecz próba wyparcia tego, z czym kobieta nie może się pogodzić ani przyjąć do wiadomości. Krótkie zbliżenie na artykuł w gazecie pozwala zorientować się, że Jadwiga była profesorką etyki, jej syn – na którego przyjście czeka – był sprawcą okrutnego morderstwa młodej Klary, ukazującej się teraz Jadwidze w starczych przywidzeniach, a opiekunka jest jej córką, nie dość kochaną w przeszłości. To ona, w akcie rozpaczliwej bezsilności, uświadomi matce, że jej faworyzowany...

Z Mickiewiczem w szafie *

Obraz
Nominowana w 2021 roku do Paszportów „Polityki” powieść „Wypiór” Grzegorza Uzdańskiego doczekała się już kilku realizacji teatralnych, między innymi w warszawskiej Syrenie (reż. Jacek Jabrzyk) oraz w Teatrze IMKA (reż. Paweł Świątek). Teraz zaś „Wypiór” rozpoczął 2026 rok w Teatrze Polskiego Radia. Adaptacji fragmentów powieści dokonała Iwona Rusek, a słuchowisko wyreżyserowała Magdalena Małecka-Wippich. Mateusz Rusin i Karolina Charkiewicz. Fot. Piotr Podlewski Rzecz dzieje się współcześnie (choć nie bez pewnych odniesień do zamierzchłej przeszłości, jak choćby transport paropływem kapitana Merceau trumny ze zwłokami Mickiewicza ze Stambułu do Paryża), w centrum wielkiego miasta, gdzie w wynajmowanym od stryja kobiety mieszkaniu żyje para trzydziestolatków. Marta pracuje właśnie nad pierwszą powieścią, a Łukasz marzy o poetyckim debiucie. Ich związek (o zgrozo, partnerski!) zda się przeżywać pewien kryzys. A na dodatek mieszkanie w pobliżu Placu Zbawiciela dzielą z przei...

W osiedlowym domu kultury...

Obraz
Jeszcze tylko do 16 stycznia 2026 roku w Osiedlowym Domu Społecznym "Malwa" w Ostrowcu Świętokrzyskim można oglądać wystawę "To, co widzę", na którą składają się rysunki autorstwa Klaudyny Miklewskiej. Ale to nie jedyne artystyczne wydarzenie, które w ostatnim okresie odbyło się w osiedlowej placówce kulturalnej. Scena z "Opowieści wigilijnej". Fot. Krzysztof Krzak  Wernisaż  prac Klaudyny Miklewskiej odbył się 11 grudnia ubiegłego roku i przyciągnął wielu miłośników tej utalentowanej rysowniczki - amatorki, która nigdy nie pobierała żadnych nauk w tym zakresie. Na wystawie można oglądać ponad 40 rysunków, głównie portretów osób z otoczenia artystki, ale również powszechnie znanych, takich jak królowa Elżbieta II czy Michael Jackson. Jest też kilka portretów czworonożnych przyjaciół człowieka. Te prace to wycyzelowane studia postaci, gestu i emocji. Miklewska posługuje się niezwykle subtelną kreską, stosuje bardzo oszczędne środki przekazu. Uderza niezwykł...

Nowy aktor w Teatrze TeTaTeT w Kielcach *

Obraz
  Wraz z rozpoczęciem 2026 roku teatr rozrywki TeTaTeT w Kielcach rozpoczął współpracę z nowym aktorem, Mateuszem Wyżlińskim. Już w tę weekend będzie go można zobaczyć w jednym z hitowych spektakli tego teatru „Trzy damy z Alabamy” w reżyserii Mirosława Bielińskiego. Mateusz Wyżliński. Fot. Paweł Olszacki Mateusz Wyżliński pochodzi z Opola. Jest studentem V roku aktorstwa teatru lalek białostockiej filii Akademii Teatralnej w Warszawie oraz absolwentem historii sztuki Uniwersytetu Wrocławskiego. We wrześniu biegłego roku dołączył do zespołu Teatru Lalki i Aktora „Kubuś" im. Jana Karskiego w Kielcach,gdzie zadebiutował rolą Felka Felka w spektaklu „Król Maciuś Pierwszy" Janusza Korczaka, w reżyserii Tomasza Mana. Po raz pierwszy na zawodowej scenie wystąpił w Teatrze im. Jana Kochanowskiego w Opolu w spektaklu „Romeo i Julia" w reżyserii Attili Keresztesa. Udzielał głosu w dubbingu do serialu „Gwiezdne Wojny: Andor"oraz filmu „Tron: Ares". Epizodycznie wystę...

Kupiec wśród marionetek *

Obraz
Zastanawiam się, czy Bolesław Prus, pisząc pod koniec XIX wieku powieść „Lalka” pozostanie ona dziełem wiecznie żywym i – można śmiało rzec – przesłoni inne jego literackie dokonania? Jest oważ powieść niewyczerpalnym źródłem tematów maturalnych, na jej podstawie powstał film fabularny oraz serial co i rusz przypominane w telewizji, obecnie powstają dwie kolejne ekranizacje, a naród dyskutuje, kto będzie lepszym Wokulskim: Dorociński czy Schuchardt. Co jakiś czas adaptacja dziejów miłości Stanisława i Izabeli trafia na deski sceniczne. W lutym 2010 roku odbyła się w Teatrze Muzycznym im. Danuty Baduszkowej w Gdyni musicalowa jej wersja. Rok później bezpośrednio stamtąd transmitowała ją TVP Kultura, która w przedostatni dzień 2025 roku przypomniała musical „Lalka” w reżyserii Wojciecha Kościelniaka. Renia Gosławska i Rafał Ostrowski. Fot. Teatr Muzyczny w Gdyni Doświadczenie Wojciecha Kościelniaka w realizacji spektakli o charakterze muzycznym jest niebagatelne, także jeśli chodz...

Pandemia jak morze *

Obraz
Najnowsza premiera Teatru Polskiego Radia, słuchowisko „O człowieku, co wlazł do morza (i chyba nie wylezie)” Krysi Bednarek w reżyserii Jarosława Tumidajskiego, jest pokłosiem I edycji konkursu ogłoszonego przez Teatr Telewizji pod hasłem „Narracje Nieobecne” , którego motywem przewodnim była pandemia COVID-19. Ewa Konstancja Bułhak i Sara Lityńska. Fot. Cezary Piwowarski Jury, przyznając autorce drugie wyróżnienie, zaznaczyło w werdykcie, iż doceniło jej „dostrzeżenie destrukcyjnego wpływu pandemii na młode pokolenie”, a ponadto podkreśliło jej „wyobraźnię, językową sprawność i oryginalną konstrukcję świata”. I rzeczywiście, wszystkie te elementy w sztuce Krysi Bednarek można odnaleźć, choć nie jest to zadanie łatwe, ponieważ autorka tworzy świat nieco odrealniony, momentami dziwny – choć można się zastanowić, czy rzeczywistość okresu pandemii, gdy ludzie mieli ograniczony lub całkowicie niemożliwy kontakt ze sobą, nie wydaje się właśnie taka: niecodzienna, dziwna. Już sa...

Zwierzę też człowiek *

Obraz
  Przed laty kabaret Elita śpiewał piosenkę, w której padały – wśród innych – następujące słowa: „Do serca przytul psa, weź na kolana kota, weź lupę, popatrz – pchła!”. „Daj spokój, pchła to też istota” – to ostatnie wydaje się szczególnie istotne w kontekście najnowszej premiery w Teatrze Jaracza w Łodzi, czyli teatralnej adaptacji powieści Olgi Tokarczuk " Prowadź swój pług przez kości umarłych" , wyreżyserowanej przez Lenę Frankiewicz.   Milena Lisiecka jako Duszejko. Fot. Natalia Kabanow Na podstawie tej powieści z 2009 roku Agnieszka Holland i Kasia Adamik nakręciły film "Pokot ", którego współscenarzystką była sama Olga Tokarczuk. Autorką łódzkiej adaptacji i dramaturżką jest Sandra Szwarc , zatem fabuła dla sporej grupy widzów nie stanowi tajemnicy, a ujawnienie rozwiązania kryminalnej zagadki nie będzie w tym przypadku recenzenckim grzechem. Konwencja powieści detektywistycznej, nazywanej niekiedy thrillerem ekologicznym, posłużyła noblistce przed...

Miłość silniejsza niż śmierć *

Obraz
Barbara Radziwiłłówna zaistniała w masowej wyobraźni Polaków, stając się poniekąd ikoną popkultury, na początku lat 80. ubiegłego wieku, dzięki serialowi „Królowa Bona” i filmowi „Epitafium dla Barbary Radziwiłłówny” z rolą uroczej Anny Dymnej. Słuchowisko Iwony Rusek „Spadła gwiazda mej pani”, wyreżyserowane dla radiowej Dwójki przez Dariusza Błaszczyka, z pewnością nie będzie miało takiej „siły rażenia”, ale warto poświęcić chwilę i odnaleźć je w zasobach internetowych Polskiego Radia, bo zaiste warto. Martyna Byczkowska i Józef Pawłowski. Fot. Krzysztof Świeżak/Polskie Radio Nieprzypadkowo Program Drugi Polskiego Radia zaplanował emisję na 7 grudnia – tego dnia przypadała 475. rocznica koronacji wielkiej księżnej litewskiej, drugiej żony króla Zygmunta Augusta, na królową Polski. Dzień wcześniej mijała 505. rocznica jej urodzin. Akcja słuchowiska Iwony Rusek rozpoczyna się właśnie 7 grudnia 1550 roku, tuż po zakończeniu uroczystości koronacji. Zygmunt August znajduje...