KK - Krzak Kulturalny

  27 września 2025 roku w moim rodzinnym Busku – Zdroju, a konkretniej na głównym jego deptaku, jakim jest aleja Mickiewicza odsłonięto rzeźbę „Gaja” autorstwa Maurycego Gomulickiego, absolwenta Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie i renomowanych uczelni artystycznych w Hiszpanii, Meksyku i we Włoszech. No i się zaczęło… "Gaja" Maurycego Gomulickiego w Busku-Zdroju. Fot. Krzysztof Krzak Gaja to mitologiczna grecka bogini uosabiająca przede wszystkim Ziemię, ale także płodność. I do tej drugiej symboliki zdaje się nawiązywać dzieło Gomulickiego. Stworzona przez niego postać jest intensywnie czerwonego koloru, przez co wyraźnie wybija się spośród zielonego, trawiastego terenu, na którym jest posadowiona. Trudno jej nie zauważyć. Jest naga i przyjmuje wyuzdaną postawę. To, oczywiście, oburza wielu wrażliwych hipokrytów, którzy wszczęli ogólnopolską dyskusję na temat rzeźby, a zwłaszcza kosztów jej realizacji. Wyniósł on prawie 301 tysięcy złotych, z czego 270 800 złotych po...

Miłośnicy piosenki autorskiej i literackiej mieli okazję przeżyć 24 października 2025 roku spotkanie z ich ulubionym rodzajem muzyki. Tego bowiem dnia Miejska Biblioteka Publiczna w Ostrowcu Świętokrzyskim zaprosiła na recital Michała Konstrata zatytułowany „Na strychu wspomnień”. Michał Konstrat w ostrowieckiej bibliotece. Fot. Krzysztof Krzak Michał Konstrat zajmuje się muzyką już od blisko ćwierć wieku. Jego talent odkryła nauczycielka muzyki, która stwierdziła, że jest jednym z nielicznych chłopaków, którzy nie fałszują śpiewając. I chociaż jego samego bardziej interesowała piłka nożna i życie podwórkowe, to dzisiaj...jest laureatem wielu ogólnopolskich festiwali piosenki autorskiej, poetyckiej i poezji śpiewanej. Śpiewając, akompaniuje sobie na gitarze klasycznej. Jest również kompozytorem, stworzył muzykę do utworów poetyckich takich autorów, jak Adam Mickiewicz (w 2022 roku nagrał płytę z jego „Sonetami krymskimi”, do których skomponował muzykę), Krzysztof Kamil Baczyńsk...

Obchodząca w ubiegłym roku jubileusz półwiecza istnienia Państwowa Szkoła Muzyczna I Stopnia w Ostrowcu Świętokrzyskim otrzymała salę koncertową z 240 miejscami dla publiczności, studio nagrań, garderoby i sale dydaktyczne z prawdziwego zdarzenia. Od 15 listopada 2024 roku, kiedy to sala koncertowa zainaugurowała swoje funkcjonowanie, odbyły się w niej liczne koncerty, głównie uczniów PSM i ich pedagogów, ale także artystów gościnnych, w których mogą uczestniczyć wszyscy chętni słuchacze.   Anna Parkita i Maciej Parkita. Fot. Krzysztof Krzak Jeden z takich koncertów zatytułowany „Jesienne impresje” odbył się 23 października 2025 roku, a wystąpili w nim: pianistka Anna Parkita i bas – baryton Maciej Parkita . Anna Parkita. Fot. Krzysztof Krzak Anna Parkita pochodzi z Kielc. W rodzinnym mieście ukończyła Państwową Szkołę Muzyczną I i II stopnia im. Ludomira Różyckiego. Jest też absolwentka Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy w klasie fortepianu prof. Jerz...

Wyjątkowość „Rudej”, wyreżyserowanej przez Wawrzyńca Kostrzewskiego dla Teatru Telewizji, polega nie tylko na tym, że w rolę głównej bohaterki, Małgorzaty Sarzyńskiej, wciela się jej córka – Olga Sarzyńska. Powodów, dla których warto obejrzeć ten spektakl, jest znacznie więcej. Hanna Sągolewska, Olga Sarzyńska i Michał Czernecki. Fot. Natasza Młudzi Pierwszy z nich to aspekt poznawczy. Scenarzyści – Wawrzyniec Kostrzewski i Małgorzata Sikorska-Miszczuk – przypomnieli (a dla wielu widzów dopiero przedstawili) sylwetkę tej interesującej zarówno pod względem artystycznym, jak i osobowościowym malarki amatorki z Jeleniej Góry. Małgorzata Sarzyńska z zawodu była technikiem chemikiem, ale żyła i tworzyła na własnych zasadach. Nie ulegała presji otoczenia, w tym matki Wiesławy, zwanej „królową bazaru”, która nie miała dla niej ani czasu, ani uczuć – zamykała ją na całe dnie na poddaszu. W tej roli znakomita jest Maria Maj , która oszczędnymi środkami aktorskimi tworzy postać k...

Wchodząca na widownię publiczność może zauważyć młodą kobietę rozpartą na kanapie. To Nora, bohaterka sztuki Henryka Ibsena. Przebywa na scenie niemal przez cały spektakl, również podczas pierwszej przerwy. W drugiej „pilnowanie” widzów przejmuje Kristine – przyjaciółka z dawnych lat. To jeden z kilku nie do końca czytelnych zabiegów reżyserskich w „Domu lalki”, najnowszej premierze Teatru Powszechnego w Radomiu. Mateusz Paluch i Laura Pajor. Fot. Tomasz Kucharczyk Reżyserka Zofia Gustowska przy realizacji swojej wizji dramatu Ibsena postawiła niemal wyłącznie na żeńską ekipę twórczą – wyjątek stanowi Maciej Hanusek , odpowiedzialny za reżyserię światła. Można dopatrywać się w tym pewnej konsekwencji, bowiem „Dom lalki”, znany także pod tytułem „Nora”, bywa interpretowany jako dramat feministyczny. Ibsen koncentruje się na losach kobiety uwięzionej w konwencjach społecznych i małżeńskich. Tytułowa bohaterka jest żoną Torvalda Helmera, adwokata właśnie aw...

Historia teatru zna przynajmniej kilka takich przypadków, że mono – i duodramy są w stanie powiedzieć o kondycji człowieka we współczesnym świecie więcej niż sztuki wieloobsadowe z rozbudowaną oprawą wizualną. Jest jeden warunek: muszą być dobrze napisane, wyreżyserowane i wyśmienicie zagrane. Jak „Separatka” Joanny Szczepkowskiej w jej reżyserii i z nią w jednej z dwóch głównych ról. Pokaz telewizyjny tej sztuki, która swą premierę miała w grudniu ubiegłego roku na Scenie Kameralnej Teatru Polskiego w Warszawie, był nawiązaniem do prapoczątków Teatru Telewizji, kiedy to spektakle pokazywane były na żywo. Wydaje się, że w tym przypadku przedsięwzięcie nie musiało być specjalnie skomplikowane, bowiem cała scenografia (w studiu telewizyjnym zbudowała ją Małgorzata Machura ) to jedno łóżko, jakieś okno... Jednym słowem szpitalna sala przeznaczona dla jednego pacjenta, do której w wyniku czyjejś pomyłki czy zaniedbania trafiają dwie kobiety: Alina ( Dorota Landowska ) i Marta ( Joanna S...

To już kilkuletnia tradycja Śląskiego Teatru Impresaryjnego im. Henryka Bisty w Rudzie Śląskiej, że zaprasza widzów na prapremierowy spektakl w ramach cyklu „Tyjater po naszymu, czyli po śląsku”. Tegoroczny różnił się od wcześniejszych tym, że nie miał charakteru komediowego, a raczej… No, już tytuł – „Stypa” – mówi sam za siebie. Scena zbiorowa. Fot. Paweł JaNic Janicki Powie ktoś: konsolacje nie muszą być smutne. Pełna zgoda. W sztuce napisanej i wyreżyserowanej przez Zbigniewa Stryja, który zagrała też jedną z głównych ról i współtworzył z Pawłem Janickim minimalistyczną acz funkcjonalną scenografię, elementów wesołych, humorystycznych też nie brakuje. Nade wszystko jednak jest to spektakl skłaniający do refleksji i być może przeprowadzenia przewartościowań w stosunków rodzinnych poszczególnego widza. Na pewno zaś do wzruszeń. Głównych bohaterów „Stypy”, rodzeństwo, poznajemy na spotkaniu rodzinnym po pogrzebie matki. Brat przyjechał do nań po wielu latach nieobecności w P...

Do książki „Szklane ukłony. Moje 20 lat w Szkle Kontaktowym” Tomasza Sianeckiego podchodziłem jak przysłowiowy pies do przysłowiowego jeża. Mimo iż program wciąż w miarę regularnie oglądam (chyba siłą przyzwyczajenia), to nie ukrywam, iż od „sprawy Jaconia” i odejścia autentycznie dowcipnych, inteligentnych komentatorów: Krzysztofa Daukszewicza i Artura Andrusa stracił on według mnie na swojej lekkości i wyrafinowanej satyrze - nadzieję na renesans „Szkła Kontaktowego” pokładam w Marcinie Bisiorku, który niedawno dołączył do ekipy. Niemniej książka pozytywnie mnie zaskoczyła. Okładkę zaprojektował Tomasz Majewski. Fot. Wydawnictwo Agora „ Szklane ukłony...” to swoista kontynuacja „Kontaktowych, czyli szklarzy bez kitu”, którą to rzecz Sianecki „popełnił” wspólnie z nieżyjącym już Grzegorzem Miecugowem w 2007 roku, w zaledwie drugie urodziny programu, z którym obaj już zawsze będą kojarzeni. W solowej, poniekąd jubileuszowej książce Tomasz Sianecki – siłą rzeczy – nawiązuje ...

Teatr Polskiego Radia (TPR) konsekwentnie, niejako w ramach reminiscencji z tegorocznego Festiwalu „Dwa Teatry” Sopot 2025, prezentuje na antenie teksty dramatyczne stworzone na zamówienie TPR przez współczesnych dramaturgów i przedstawione w konwencji słuchowiska na żywo podczas imprezy festiwalowej. Po „Wyborze” Artura Pałygi w pierwszą sobotę października nadano słuchowisko „Każdy człowiek jest wymyślony” Małgorzaty Sikorskiej – Miszczuk wyreżyserowane przez Katarzynę Łęcką. Bartosz Opania i Grażyna Wolszczak. Fot. Sebastian Gołos Podobnie jak wspomniany „Wybór” (też w reżyserii Łęckiej), tak i to słuchowisko miało swoją festiwalową prapremierę na Scenie Kameralnej Teatru Wybrzeże w Sopocie. Wszystkie składają się na cykl „Fala uczuć”, a łączy kameralny charakter, dwuosobowa obsada i spotkanie bohaterów w jakimś przełomowym dla nich momencie. W sztuce Małgorzaty Sikorskiej – Miszczuk tym momentem jest choroba bohaterki. Ida zaniepokojona pewnymi objawami zgłasza się do lek...

W listopadzie bieżącego roku minie 20 lat od śmierci Marka Perepeczki — aktora teatralnego i filmowego, dyrektora Teatru im. Mickiewicza w Częstochowie. Trudno powiedzieć, czy książka Marka Szymańskiego powstała z myślą o tej okrągłej rocznicy. Z całą pewnością jednak należy stwierdzić, że dobrze się stało, iż powstała, bowiem ten artysta z pewnością na nią zasłużył.   Projekt okładki: Zuzanna Miśko. Fot. Wydawnictwo Rebis Dlaczego? Choćby dlatego, że kolejne pokolenia utożsamiają Marka Perepeczkę głównie z rolą Janosika w serialu i filmie Jerzego Passendorfera, postrzegają go przez pryzmat jego walorów fizycznych, tymczasem on zagrał przynajmniej kilka wartych odnotowania ról, które zostaną w historii polskiej kinematografii. I choć nie były to role wiodące, to nie były też niezauważalne. Marek Perepeczko stworzył na przykład poruszającą kreację Adama Nowowiejskiego w „Panu Wołodyjowskim” i serialu „Przygody małego rycerza”, porucznika Kolskiego w „Potem nastąpi cisza”, Al...